Te doy mis ojos

Dirección: Icíar Bollaín

Unha noite de inverno, unha muller, Pilar, sae fuxindo da súa casa. Leva consigo apenas catro cousas e ao seu fillo, Juan. Antonio non tarda en ir buscala. Pilar é o seu sol, di, e ademais, "deulle os seus ollos"... Ao longo da película, os personaxes irán reescribindo ese libro de familia no que está escrito quen é quen e que espérase que faga pero no que todos os conceptos están equivocados e onde di fogar lese inferno, onde di amor hai dor e quen promete protección produce terror.

Premios Goya 2004: Mellor película, mellor dirección, mellor guión orixinal, mellor interpretación masculina protagonista, mellor interpretación femenina protagonista, mellor interpretación femenina de reparto e mellor sonido.

Te doy mis ojos e máis cine na nosa carteleira

Camiñan descalzas polas rochas

No prólogo do libro:

Os relatos e as ilustracións foron creados polas autoras para contribuir coa campaña de Amnistía Internacional "Non máis violencia contra as mulleres", lanzada co obxetivo de poñer de relevo a gravidade e a dimensión do problema, e conseguir que os Estados asuman a súa responsabilidade ante esta violación dos dereitos humanos que é a máis estendida e que permanece oculta e impune.

A violencia contra as mulleres está presente en todas as sociedades do mundo, sexa cal sexa o seu sistema político ou económico. Non sabe de culturas, clases sociais nin etnias. Este escándalo cotiá maniféstase de diferentes maneiras e ten lugar en múltiples espazos, pero cunha raíz única: a discriminación universal que sofren as mulleres polo mero feito de selo.

Unha de cada tres mulleres no planeta sufriu abusos nalgún momento da súa vida a mans de axentes do Estado, membros da súa propia familia ou coñecidos. A violencia no ámbito familiar é a principal causa de morte e discapacidade entre as mulleres de 16 a 44 anos de idade.

A violencia sexual, o maltrato de xénero, os abusos sexuais nos conflictos armados ou a violación como arma de guerra, son algunhas das temáticas que abordan os relatos de Camiñan descalzas polas rochas.

Camiñan descalzas pola rochas na nosa biblioteca

Waris Dirie na nosa biblioteca

Waris Dirie é unha modelo somalí que traballou para firmas tan coñecidas como Chanel, Revlon, Levi`s ou Benetton. No ano 1997 foi nomeada embaixadora de Nacións Unidas para os dereitos da muller en África co obxectivo de denunciar a práctica da mutilación xenital feminina que ela mesma sufriu na nenez.

No ano 1998 escribiu o seu primeiro libro autobiográfico, Flor del desierto, onde narra a súa infancia no deserto de Somalia como integrante dunha familia nómada así como o trauma que lle provocou a ablación que lle practicaron sendo unha cativa. Con trece anos, o seu pai decide casala cun home moito maior ca ela, polo que Waris decide fuxir…

En 2001 publica o seu segundo libro, Amanecer en el desierto, continuación do anterior. Convertida xa nunha modelo internacional, volve ao seu país para reencontrarse coa súa familia.

Na biblioteca poderás atopar estes dous libros e tamén a película Flor del desierto baseada na novela.

Se queres achegarte máis á problemática sufrida por milleiros de nenas ás que se lles practica a mutilación xenital, tamén tes á túa disposición a película Moolaadé.

Lendo os xornais

Non imos deixar pasar o día sen facer ningunha mención á celebración de hoxe: Día Internacional da Muller. E para iso collemos os artigos da prensa que nos pareceron máis interesantes para poñelos á vosa disposición. Botádelles unha ollada, vale a pena!

El País. Toda una vida trabajando:

" Las mujeres, aunque no en las profesiones más prestigiosas y bien remuneradas, han trabajado siempre"

Seguir lendo...

A nosa terra:

"As galegas ocupan unicamente o 6 por cento dos postos directivos no país e cobran polo mesmo traballo un 25,5 por cento menos que os homes polo que, ao ritmo actual de redución das diferenzas, necesitarían 80 anos para igualar o soldo dos homes"
Seguir lendo...

Galicia hoxe.Unha carreira de fondo:

"Cúmprense cen anos da Real Orde que lles permitiu ás donas accederen á universidade, decretada tras o nomeamento de Emilia Pardo Bazán como conselleira de instrución pública"

Seguir lendo...

O amor non é a hostia

Aceptar o primeiro maltrato é o principio dunha longa humillación

Texto recollido da campaña de prevención de malos tratos para xoves

Lazo deseñado pola Biblioteca do CEIP de Pazos

Dálle porta á violencia

El que una persona sea muy celosa con su pareja, le diga qué ropa puede ponerse y cuál no e intente controlar sus llamadas de teléfono puede alertar, recuerdan los expertos en este fenómeno, de que esa relación no es igualitaria y es el momento de poner límites

Una de cada cuatro mujeres asesinadas por sus parejas tienen menos de 30 años

Las "relaciones tóxicas" comienzan con "pequeños detalles" como agobiar con mensajes al móvil o humillar en público

El teléfono 016 de atención al maltrato registró este año 147.713 llamadas

Información recollida nos xornais de hoxe

Hipatia

Unha recomendación de lectura

La extraña desaparición de Esme Lennox é a historia dunha muller a quen lle tocou vivir nunha época que non era a súa; nunha época e nunha familia onde as apariencias tiñan máis importancia que a propia felicidade dos seus membros.
O libro lese como se dun puzzle se tratase: as pezas encaixan á perfección, pero só ao final vese o resultado.

Ante el inminente cierre del viejo hospital psiquiátrico de Cauldstone, en Edimburgo, las autoridades comunican a Iris que debe haerse cargo de su tía abuela Esme Lennox, quien será puesta en libertad tras sesenta y un años de internamiento. El desconcierto inicial de la joven, que desconocía la existencia de la anciana, se verá pronto superado por una genuina curiosidad. ¿Qué circunstancia llevó a la reclusión de Esme cuando sólo tenía dieciséis años? ¿Por qué se ocultó su historia ante el resto de la familia durante décadas?

Irène Némirovsky na nosa biblioteca

Irène Némirovsky naceu en Kiev o 11 de febreiro de 1903. Seu pai, León, era un dos banqueiros máis ricos de Rusia e súa nai, Faïga, era unha muller máis preocupada pola súa vida social que da atención da súa filla.

Cando estoupou a Revolución bolchevique (1917) toda a familia estivo escondida durante un ano, ata que en 1919 conseguiron chegar a Francia.

Irène licenciouse na Sorbona e a partir dos 18 anos comezou a escribir.

En 1926 casou con Michael Epstein, con quen tivo dúas fillas: Denise e Elisabeth.

En 1940 e debido á súa orixe xudía, impedíuselle seguir publicando, aínda que ela seguiu escribindo relatos e novelas. Mais o 13 de xullo de 1942 foi detida e internada nun campo de concentración, levándoa aos poucos días a Auschwitz onde morreu de tifo o 17 de agosto dese mesmo ano.

Michael, seu home, tamén foi detido ao poco tempo e asasinado na cámara de gas.

As súas fillas, escondidas durante a guerra e protexidas por amigos da familia, gardaron nunha maleta todos os escritos da súa nai que foron publicados e coñecidos hai uns pocos anos.

Algúns deles gardámolos para vós na nosa biblioteca:

BubbleShare: Share photos - Easy Photo Sharing

Mulleres e Arte

E para rematar esta semana dedicada á muller propoñémosvos este precioso vídeo que recolle imaxes de retratos de muller ao longo da Historia da Arte.
Gozádeo!

Mulleres e música.

Deixa que che conte que son Exactly like you, que aínda que ti penses que só vexo La vie en rose teño unha Desafinante crónica que contar. Quero que comprendas As I am, que o que ti cres que é unha simple Brisa do coração é un Eterno navegar e que xunto a ti, tamén quero lanzar Pedras contra tanques.

Velaquí algunha das voces femeninas que atoparedes na discoteca da nosa biblioteca.

Mulleres e Cine

Estas son algunhas das películas que hai na biblioteca que se achegan ás distintas situacións na vida das mulleres en diferentes países.

Algunhas das problemáticas tratadas son comúns, outras son características dun lugar en concreto. O cine dános ocasión de coñécelas e sentilas.

Clica na imaxe e entra na nosa carteleira. Pero, ollo! non están todas as que temos, aínda que si temos todas as que están.

Emma, Luisa e mais Ana, tres adúlteras na nosa biblioteca

Foi en Francia, en 1857, cando tras a publicación de Madame Bovary iniciouse un subxénero de novela realista: a novela de adulterio. Estas novelas que teñen como protagonista a muller, reflicten a insatisfacción desta nunha época na que son frecuentes os matrimonios de interese e con homes de maior idade, polo que o adulterio é a vía de escape ao abatemento e a falta de expectativas.

Madame Bovary, protagonizada por Emma e recibida con gran polémica, considerouse un atentado contra a moral e o seu autor, Gustave Flaubert, foi procesado.

Ao cabo duns anos (1875) en Lisboa, Luisa, unha muller casada vítima da ociosidade, namórase do cínico e perverso Basilio. O autor desta historia é o portugués Eça de Queirós e o título da novela, El primo Basilio.

La Regenta, de Leopoldo Alas "Clarín", é a novela de adulterio española. Publícase en 1884 e é tal o escándalo, sobre todo en Oviedo que é onde sucede a acción, que a novela só pode ser publicada en Barcelona. A súa protagonista, Ana, unha muller fustrada, sofre o acoso dun clérigo e un conquistador.

Tres mulleres: Emma, Luisa e Ana. Tres historias.

Rosalía no Día da muller traballadora

Este domingo 8 de marzo foi o Día Internacional da muller, e o día 24 de febreiro foi o Día de Rosalía. Pareceunos moi oportuno integrar as dúas datas polo que teñen de común: a nosa escritora foi pioneira na loita da muller, unha rebelde ante unha inxusta e abafante realidade, unha transgresora que se valeu da ironía nuns casos, ou da palabra directa noutros, para denunciar a situación que tiña que sufrir como muller.

Foi muller, e escritora, e como ela ben dixo en Las Literatas, non era doado, e como moitas outras mulleres, ergueu bandeiras nunha loita que continúa.

Por cuarto ano consecutivo tivemos, na biblioteca, a ocasión de escoitar a biografía da nosa autora. Desta volta, foron catro as voces, catro Rosalías, catro mulleres representando a unha e a todas.

Textos (que atoparedes no boletín confeccionado por Dores Cao) nas voces de: Amanda González (Rosalía nena-moza), Belén Rojas (Rosalía xove) Estefanía Ferreiro Alejandro Cortés Rocío García Pablo Aguiar Paula López Jessica Maroño Triana Martín Alba Míguez Alejandro Rodríguez Naveira Desirée Rodríguez Alejandro Rodríguez Trujillo Ada Meritxell Álvarez Noelia Diéguez Yuli Andrea González Nerea Maroño Sonia Martínez Estela Moscoso Violeta Rivas Alba Ríos Brais Vázquez
Acto organizado polo Equipo de Normalización e Dinamización Lingüística en colaboración coa biblioteca.

A muller innovadora na ciencia

A mostra, desde hoxe no noso centro, consta de 20 paneis coa vida e obra doutras tantas mulleres de distintas épocas que desenvolveron o seu traballo principalmente no campo das matemáticas.

Con ela quérese demostrar que non é verdade que non existisen mulleres dedicadas á ciencia senón que ficaron ocultas. Por iso, preténdese reescribir a historia cun ollar novo para rescatalas do esquecemento e ver que a contribución feminina no ámbito científico-tecnolóxico foi importante.

Na biblioteca tés a túa disposición unha guía para facilitar o seu percorrido.


Para sacar á luz a ocultación da que foron obxecto as mulleres matemáticas

Para poñer de relevo os logros científicos no seu contexto histórico

Para estimular vocacións entre as rapazas

Porque a coeducación é labor de todas e todos

Viñetas reivindicativas

Debuxos de Diana Raznovich para a exposición Non ten nome! , iniciativa, entre outras, da campaña Linguaxe para a Igualdade na Comunicación da Universidade de Alicante

Campaña que ten como obxectivo favorecer o uso da linguaxe non sexista para lograr unha igualdade real e efectiva entre mulleres e homes, acorde coa realidade que vivimos.

As presas do franquismo

La voz dormida achéganos ás vidas dunhas mulleres que decidiron asumir protagonismo para loitar por un mundo máis xusto.

Mulleres que xogaron un importante papel nuns anos decisivos na historia de España.

Mulleres recluídas na prisión de Las Ventas que, construída para 400 mulleres, chegou a ter a 4.500 presas vivindo nas peores condicións.

En palabras da súa autora, Dulce Chacón:

"Es necesario señalar el protagonismo de la mujer, no sólo en las cárceles sino también en el maquis y en la lucha clandestina, o como apoyo fundamental en la sociedad del vencido. El papel de la mujer fue tratado siempre como secundario, y ninguna novela hasta hoy había recogido su lucha."

"La mujer perdió dos veces. Perdió la guerra civil y perdió los derechos civiles que había logrado durante la República. En el primer caso, perdieron las mujeres republicanas, en el segundo, las dos, tanto republicanas como nacionales, porque fueron relegadas al ámbito doméstico. Hubo un organismo oficial que se llamaba la Sección Femenina, y que ensañaba a la mujer a ser ama de casa, descanso del guerrero y ángel del hogar.Esa pérdida la hemos arrastrado hasta hoy. La mujer tiene que mostrar su valía doblemente en cualquier campo, porque nuestra sociedad, la sociedad española, sigue siendo muy machista."

Pippi Calzaslargas

Pippi Calzaslargas, o seu verdadeiro apelido é Lasgstrump, é unha rapaza de 9 anos con moita imaxinación e a quen lle gusta vestirse, calzarse e peitearse ao seu xeito.

Vive en Suecia, e comparte a súa casa unicamente coas súas mascotas: un cabalo de lunares chamado "Pequeno tío" e un mono tití, o "Señor Nillson".

Pippi non é unha moza corrente: é independente economicamente, sabe navegar por todos os mares do mundo e ten tanta forza que é capaz de levantar un cabalo. Ademais, Pippi, sempre está ao carón dos máis febles.

Pippi, que te agarda no andeil da biblioteca para contarche as súas aventuras, é unha personaxe creada pola escritora Astrid Lindgren.